تاثیر نورپردازی بر معماری

بررسی نورپردازی در فضاهای داخلی و خارجی ساختمان

تاثیر نورپردازی داخلی در طراحی معماری شامل چند آیتم است که هریک به تنهایی کافی نیستند و قسمت های مختلف ساختمان را شامل می شود .

اگر از نور کامل و طبیعی خورشید که گستردگی و کیفیت آن قابل مقایسه با نورهای دیگر نیست صرف نظر کنیم،
استفاده از نور آبی مصنوعی و چراغ های روشنایی، به نیازی ضروری و همیشگی تبدیل شده است.

به خصوص نقش نور در فضاهای داخلی و خارجی ساختمان نورپردازی در معماری داخلی بسیار مهم و جذاب می نماید.

با افزایش کارآیی های صنعت برق و امکانات تکنولوژی مربوط به آن، استفاده از محصولات وابسته به آن نیز رشد چشمگیری داشته است؛
چنانکه باید اذعان داشت روشنایی، راه را برای یک تحول در شناخت و طراحی معماری باز کرده است.

این محصولات که مشتمل بر انواع چراغ ها و سیستم های روشنایی هستند،
ابزار اصلی نورپردازی را تشکیل می دهند.

با تنوع این ابزار، طراحان با مسئله ای مواجه می شوند
و آن انتخاب صحیح وسیله نوری و تعیین محل مناسب برای آن است.

چنین مشکلی پیچیده تر از تامین کمی نور است.

اگر چه لامپ های عریان قادرند نیازهای کمی نور را به آسانی مرتفع کنند،
واضح است که جنبه های دقیق تامین آسایش و نکات ظریف زیبایی شناسی از عهده این وسایل ساده برنمی آید.

در حقیقت گره کار در تهیه و تامین نور نیست بلکه تنظیم منابع نوری برای خلق محیط مناسب بصری، مسئله اصلی است.

هنر نورپردازی ساختمان و تاثیر آن در معماری

موزه مردم شناسی با معماری سنتی و استفاده از عناصر و نمادهای معماری ایرانی خود مکانی هست
برای معرفی فرهنگ و باورهای و سنتهای ایرانیان است .

اما آنچه به این موزه جلوه ای خاص بخشیده است
هنر نور پرادازانیست که با تلفیق رنگ و نور و هنر و تجهیزات نور پرادازی جذابیتی منحصر به فرد را در این موزه به تصویر کشیده اند
تا ضمن جذب گردشگران خاطرهای زیبا را از فرهنگ این سرزمین در یاد آنها به یادگار گذارند .

این موزه که توسط شرکت کمان آبی شهر طراحی و اجراء گشته
براستی گواه این مطلب است که تا چه حد هنر نورپردازی میتواند در ایجاد ارتباط با مخاطبان تاثیر مثبت گذاشته
و به مکانهای تفریحی و توریستی که در ایران به وفور یافت میشود جلوه ای زیبا و نو بخشد و موجب رونق این گونه امکان شود .

نتیجه گیری:

نور، غیر مادی ترین عنصر محسوس طبیعت، همواره در معماری ایرانی وجود دارد و در واقع نشانه ی عالم والا و فضای معنوی است. در دوران معماری سنتی نحوه ی نگاه به نورتحت تأثیر تفکر اسلامی به عالی ترین درجه ی خود می رسد و مظهر تقدس و عالم معنوی شناخته می شود.

معماری ایرانی معماری ای حقیقت جوست، حقیقت در معماری کمال است و کمال از آن باریتعالی است و هر چه در این معماری حضور دارد، عضوی از آن است که جداناپذیر است و روی به سوی حقیقت دارد.

نور نشانی از حرکت به سمت حقیقت است که حالت فیزیکی و مادی ندارد و این موضوع در کنار عوامل دیگر مانند اقلیم و موقعیت قرارگیری یک بنا، و نحوه ی استفاده از نور، مطرح می شود. در صورتی که این امر در معماری غرب به شکل دیگری است.

اصول حاکم در معماری معاصر چیزی به غیر از حقیقت است، حتی اگر خلاف آن باشد. معماری مدرن روی به سادگی و خلوص دارد که با عناصر شکلی و فرمال به کمال خود می رسد و این غیر از خلوص معنوی است.

با این نگرش و تفکر نور در معماری حضور مستقیم دارد، در صورتی که در معماری ایرانی نور همیشه تعدیل شده دریافت می شده است و این امر همانطور که قبلاً هم به آن اشاره شد از طریق عناصر تشکیل دهنده ی معماری، مانند انواع روزن ها، نورگیرها، گلجام و شیشه های رنگی و ارسی ها تأمین می گردید.

نا گفته نماند که گرچه در معماری غرب ساختمان کاملاً در مقابل نور گسترده می شود و یا مزاحمت های مستقیم نوری کاملاً منع می گردد، ولی می توان آن را به طریق نورپردازی های مصنوعی جبران و تأمین کرد که از نظر نگرش آنها به حضور عینی نور مورد قبول و بسیار جالب توجه است.